Ustawa o sprzedaży konsumenckiej

Ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego implementuje na grunt polskiego porządku prawnego Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/44 z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie określonych aspektów sprzedaży i gwarancji na dobra konsumpcyjne, którą w doktrynie uważa sięza „kamień węgielny” dla europejskiej części szczegółowej prawa zobowiązań, a także jako przyczyek dla europejskiego prawa kontraktów jako część jednolitego europejskiego kodeksu cywilnego.
Ustawa o sprzedaży konsumenckiej stanowi element „systemu” prawa ochrony konsumenta, wprowadzając tym samym zróżnicowanie regulacji w zakresie odpowiedzialności sprzedawcy, której podstawę stanowi przesłanka niezgodności towaru z umową sprzedaży konsumenckiej w miejsce tradycyjnej (obowiązującej na gruncie Kodeksu cywilnego) rękojmi za wady rzeczy, a ponadto instytucję tzw. gwarancji komercjalnej.
Komentarz do ustawy o sprzedaży konsumenckiej skierowany jest do wszystkich, bowiem „wszyscy jestesmy konsumentami”. Natomiast przedstawienie przepisów ustawy w świetle regulacji prawa wspólnotowego oraz prawa międzynarodowego może stanowić intreresujące studium dla przedstawicieli doktryny prawa i praktyków oraz inspirację dla legislatora w kontekscie dążenia do ujednolicania europejskich systemów prawa cywilnego.